Over hunkeren, de comeback van het eetcafé en troostvoer

zijn we ongemerkt hunkerende mensen geworden?

Lieve mensen van het goede leven,

Ik merk dat ik de laatste tijd veel nadenk over een uitspraak van Hanneke Groenteman over hunkeren, die ik verderop in deze nieuwsbrief met je deel. We zijn zo vaak aan het wachten tot er iets leuks aankomt. Voorpret en ergens zin in hebben is leuk, maar dat is voor dingen waarvan je weet dat ze gaan komen: de stoofpot van vanavond, je geplande strandvakantie, een Efteling-uitje met vrienden.

Maar echt hunkeren – naar iets beters dan wat we nu (gepland) hebben – da’s andere koek. Rusteloos verlangen naar die ideale baan, de perfecte relatie, die droomklus als freelancer, of dat ene moment waarop we eindelijk geen stress meer voelen. On-fucking-haalbaar. En toch hunkeren wij. We lijken met z’n allen soms zó met de toekomst bezig dat we vergeten te genieten van het nu. Daar moet ook ik mezelf vaker aan herinneren.

Terwijl het goede leven juist in die piepkleine, alledaagse momenten zit. Thuiskomen na een lange, lange dag en met volle aandacht een troostende pan pasta voor jezelf maken. Een vriendin die onverwachts zegt dat ze van je houdt. Een kipsalade die je rechtstreeks uit het bakje oplepelt because you can and nobody cares. Een lief hondje in de tram dat naar je kijkt. Of ongedwongen neerploffen aan een tafeltje in een rumoerig eetcafé waar je kip, patat en appelmoes eet en je weer even acht jaar oud voelt.

In deze editie vier ik, samen met jou, precies die momenten.

Troostvoer moet vet en knapperig zijn

Op een avond waarop ik mezelf even moet oppeppen na een onnoemelijke klotedag (we hebben ze allemaal wel eens…), heb ik vooral behoefte aan twee dingen: vet en crunch. Een absolute aanrader om dan te maken is deze hartige topping van gebakken broodkruim. Ik gebruik hier zelf graag Japanse panko voor, maar je kunt ook paneermeel pakken. Of maal wat oud brood in de keukenmachine tot een fijn kruim. Verder heb je alleen sjalotjes, knoflook en pijnboompitten nodig.

De truc is om alle stappen even met aandacht te doorlopen. Neem de tijd, schenk ondertussen wat lekkers voor jezelf in, zet een playlist aan (voor mij is dat Paolo Conte als ik wil wegmijmeren, Nirvana of System of a Down als ik echt boos ben) en taaaake it slow.

Je begint met fijn gesneden sjalotjes (plakjes, geen blokjes). Bak die in een flinke hoeveelheid olijfolie in een grote koekenpan. Opnieuw: neem hier dus de tijd voor, zodat de uien langzaam zacht en bruin worden. Vlak voordat ze gaan kleuren, voeg je flinterdunne plakjes knoflook toe. Knoflook heeft namelijk veel korter nodig dan ui, en je wil voorkomen dat het verbrandt en bitter wordt. Daarna voeg je de pijnboompitten toe en die bak je nog een minuutje mee.

Schep het hele mengsel uit de pan. In diezelfde pan bak je vervolgens het broodkruim in nog wat extra (veel) olijfolie tot het mooi goudbruin en krokant is. Meng alles weer door elkaar en je hebt een perfecte topping.

Ik strooide het over een simpele rigatoni met tomaten. Maar het is ook heerlijk als topping over een caesar salade, of als krokante bite op een stamppot. Of gewoon zo, uit een schaaltje, met een lepel, omdat het kan.

De comeback van het eetcafé

Betaalbaar uit eten gaan is hét toverwoord in de horeca op dit moment. En daarmee is ook het klassieke eetcafé terug van weggeweest. Hoezee!

De Reiger, een van de oudste eetcafés van de Jordaan, is daar het perfecte voorbeeld van. Waar deze bruine kroeg in de vroege jaren tien op sterven na dood leek, maakte de zaak in 2025 een doorstart. Nu onder leiding van Jasper Gottlieb (die je misschien nog kent van Rijsel en Entrepot, en anders van zijn rol in Spangas of 24Kitchen-programma’s) en zijn compagnons Fons Lagendijk, Wout Meulemans en Xander Waller. Datzelfde groepje nam eerder ook al nogal succesvol Café de Druif over. In de keuken staat chef Maarten Melo aan het roer. Dat vind ik persoonlijk extra leuk, want hij bestierde lang restaurant Piet de Gruyter, en dat was een plek waar ik destijds (zeg: 2011-2016) bijna wekelijks te vinden was.

Voordat je naar binnen stapt: let even op de gevel. Het uithangbord van het bier hangt ondersteboven. Da’s niet per ongeluk, maar een overblijfsel van een ruzie tussen de vorige eigenaar en Heineken. Ergens toch grappig.

Okee, terug naar de trend van betaalbaar uit eten. Het is niet zo gek dat we tegenwoordig prijsbewuster zijn. De horecaprijzen zijn de afgelopen jaren flink gestegen, en veel mensen hebben helaas minder te besteden. Daarom zoeken we nu extra hard naar toegankelijke, maar wel goéde eetervaringen.

Ik schreef eerder in mijn nieuwsbrief al over Bouillon d’Amsterdam. Daar eet je degelijk, klassiek Frans en verbazingwekkend betaalbaar – geen wonder dat ze avond aan avond bommetjevol zitten én een tweede vestiging hebben geopend.

Ook de Reiger speelt in op diezelfde trend. Het is mega laagdrempelig, je eet er bekende gerechten en de prijzen zijn supernetjes. Snacks vanaf 4,50 euro, voorgerechten vanaf 6 euro, hoofdgerechten vanaf 15 euro en een toetje (een bolletje vanille-ijs) scoor je vanaf 3 euro. Ook als je vegetarisch eet, is er genoeg keuze.

De sfeer is low-key: bijna als een bruine kroeg waar je toevallig ook lekker kunt eten. Maar eerlijk is eerlijk: de kwaliteit van het eten vind ik bij Bouillon een tikkeltje beter, de service daar ook veel vriendelijker, en De Reiger is ook ietsjes duurder. Neemt niet weg dat je hier prima kunt eten.

Ik begon de avond met de prei met vinaigrette, kervel, dragon, hazelnoten en frisée-sla. Het had voor mij meer prei dan sla mogen zijn, maar de smaak was top. De saus was precies goed.

Daarna had ik de kipfilet met dragonsaus, chunky appelmoes, krieltjes en sla. Hoor je het Kinderen voor Kinderen-liedje nu ook in je hoofd? Ik wel, haha. Dit was een degelijk, hartig en troostend bord eten. Vooral de jus was erg lekker.

Mijn vriend Jordy at de asperges met gerookte zalm, botersaus, ei en krieltjes. Ik proefde natuurlijk even mee: supergoed. Als je dit leest, is het aspergeseizoen helaas afgelopen, maar er komt vast wat ander moois voor in de plaats.

Als afsluiter de Limburgse aardbeien met slagroom. Rechttoe-rechtaan, maar wel gewoon goed.

Ik weet wel al wat ik de volgende keer ga bestellen. Ik zag bij de buren de bouchée (een bladerdeegbakje) met paddenstoelenragout voorbijkomen en die zag er geweldig uit…

Eetcafé de Reiger zit aan de Nieuwe Leliestraat 34 in Amsterdam en is dagelijks geopend van 16.00 tot 01.00 uur. Reserveren is ZEER aan te raden…

De allerlekkerste gerookte kipsalade

Ik leef voor deze gerookte kipsalade. Het is zo’n product dat ik inmiddels standaard in mijn digitale mandje van Crisp gooi (als iemand weet waar je deze nog meer kan kopen, tell me please!).

Hij is waanzinnig rokerig en perfect op een toastje, al moet ik bekennen dat ik hem soms ook rechtstreeks uit het bakje lepel. De salade wordt ambachtelijk gemaakt door het bedrijf Delicio uit Middelburg, door Léon Doene en zijn kleine team. Ze werken daar bewust kleinschalig en maken alles vers. Ze bereiden het vlees zelfs met gefilterd water uit de Oosterschelde, wat net iets minder zout is dan traditionele pekel.

De mayonaise in dit romige slaatje is top, en er zit ‘dubbel’ kip in: ze gebruiken zowel gerookte kipfilet als gekookte kippendijen.

Een bakje van 150 gram kost 3,29 euro bij Crisp. Absoluut een keer proberen als je binnenkort daarvan boodschappen laat bezorgen…

in het rechterbakje zit forelsalade van hetzelfde merk, die is ook top!

Wijsheid van Hanneke Groenteman

Ik hoorde Hanneke Groenteman in een podcast (al van vijf jaar geleden, ik luisterde ‘m nu pas) iets zeggen dat onverwachts keihard bij me binnenkwam. Ik ben sowieso al groot fan van haar, maar deze quote raakte me in het bijzonder. Ze zei:

Ik weiger een hunkerend mens te worden.

Wat ze daarmee bedoelde, of in ieder geval hoe ik het opvatte, is dat eindeloos verlangen je langzaam kapot kan maken. In haar geval ging het over de hoop om gevraagd te worden voor een nieuw televisieprogramma, maar je kunt het op van alles betrekken. Smachten naar een bepaalde relatie, of gedrag in een relatie, of tevergeefs snakken naar een specifieke reactie van mensen om je heen. Als je dat doet, ben je alleen maar met de toekomst bezig. Je leeft dan continu met de gedachte: als dit gebeurt, dán pas komt alles goed.

Ik probeer zelf nog altijd om met minder verwachtingen door het leven te gaan en gelukkig gaat dat elk jaar een stukje beter, maar ik ben er nog niet. Hoge verwachtingen hebben, betekent in de praktijk namelijk vaak dat je jezelf klaarstoomt voor een teleurstelling. I’m setting myself up for disappointment.

De kracht zit hem volgens mij in nét onverschillig genoeg durven zijn. Je mag absoluut iets graag willen, zolang je er maar niet eindeloos naar gaat zitten hunkeren. Dankjewel, Hanneke.

Een minicollege onderhandelen in Kroegpraat

Dit keer heb ik geen kijktip, maar een luistertip voor je. Ik ben groot fan van de podcast Kroegpraat van Liesbeth Rasker: een enorme aanrader om te gaan luisteren. Het concept is gebaseerd op dat fijne gevoel dat je in een goede bruine kroeg staat en ineens met de meest uiteenlopende mensen een goed gesprek voert. Elke week schuift er een nieuwe, bijzondere stamgast aan waar je door wordt geïnspireerd of simpelweg iets van opsteekt.

Eén specifieke aflevering vond ik mateloos interessant. Hierin is meesterstrateeg en toponderhandelaar Maarten van Rossum te gast (niet te verwarren met historicus Maarten van Rossém…). Hij geeft hierin een minicollege onderhandelen. Dat blijkt namelijk overal te gebeuren: niet alleen op het politieke wereldtoneel of tijdens een functioneringsgesprek, maar net zo goed thuis met je vrienden, familie of geliefde.

Ze bespreken wanneer iets nou daadwerkelijk een onderhandeling is en wat de grootste valkuilen zijn. Ook hebben ze het over het verschil tussen hoe mannen en vrouwen dit aanpakken, het belang van leverage en alternatieven hebben en de waarde van schaarste. De aflevering zit vol met rake wijsheden.

Je luistert deze aflevering van Kroegpraat hier op Spotify (op Podimo staat -ie ook):

Gun jezelf een waaier

Op het terras, op een festival, bij het zwembad, in het park of lekker thuis: een waaier is je beste vriend deze zomer. En dan bedoel ik geen lelijk elektrisch ding, maar een stijlvolle variant die je met de hand wappert. Dat geeft je meteen een beetje van die Old Hollywood allure. Portofino-stijl. Of in-een-lavendelveld-in-de-Franse-Provence, wat jij wil.

Mocht je er nog een zoeken, dan kun je momenteel ontzettend goed slagen bij H&M. Ze hebben daar maar liefst negen verschillende designs en ze kosten maar 9,99 euro per stuk.

Zelf scoor ik mijn waaiers trouwens het liefst als ik op reis ben of in een museumwinkeltje ben beland. Dan heb ik direct een leuk souvenir waar ik daadwerkelijk iets aan heb.

Dankjewel weer voor het lezen!

Ik denk dat ik nog maar even zo’n bakje kipsalade opentrek. Ik ben heel benieuwd of de wijsheid van Hanneke bij jullie net zo binnenkwam als bij mij, en of jullie die krokante pasta-topping een kans gaan geven. Laat het me vooral weten in de comments of reageer direct op deze mail, dat lees ik altijd met ontzettend veel plezier.

Liefs,
Monique